Αυτή την ώρα, λοιπόν, γίνεται σαφές ότι χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ μια νίκη. Μια «νίκη», όχι «νίκη για τα μάτια του κόσμου» όπως παρουσίαζαν, τουλάχιστον, κάποιες ανύπαρκτες ή, έστω, μικρές επιτυχίες διάφοροι κυβερνώντες των τελευταίων ετών, αλλά, μια νίκη στο ηθικό επίπεδο…
Ο ελληνικός λαός εδώ και, σχεδόν, μια δεκαετία (αν συνυπολογίσουμε και το προθάλαμο της σημερινής μείζονος κρίσης), έχει βιώσει αναρίθμητες δυστυχίες : εις το όνομα, μάλιστα, της «θρυλικής» δημοσιονομικής προσαρμογής, των μεταρρυθμίσεων και της εξυγίανσης, αυτές – τούτες οι δυστυχίες έχουν προσλάβει, άλλοτε, μορφή αδιεξόδου και κατάρρευσης και, άλλοτε, μορφή πρωτοφανούς καταστροφής (στο πλαίσιο, πάντα, της συμμετοχής μας στα ευρωπαϊκά θέσμια και στο πλαίσιο ανάπτυξης ενός δυτικού τύπου κράτους και πολιτείας).
Ως φαίνεται, λοιπόν, εκ των πραγμάτων, τα δέκα χρόνια αποτελούν πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε, ένας λαός, – αυτός ο λαός-, να μπορέσει να κρατήσει την ενότητα, την συνοχή του και, περισσότερο απ’ όλα, το ηθικό του, ήγουν, την ψυχολογία του, σε επίπεδα που θα του επιτρέψουν να σταθεί όρθιος και να προχωρήσει παραπέρα.
Κοντολογίς, ο ελληνικός λαός πορεύεται ανερμάτιστος (: χωρίς ψυχολογία, χωρίς όραμα), ένα δύσκολο παρόν και, χειρότερα ακόμη, προς ένα αβέβαιο μέλλον. Τι θα μπορούσε, όμως, μέσα σ’ αυτή τη δυσμενή και δυσοίωνη συγκυρία να ανευρεθεί προκειμένου να λειτουργήσει ως ανάχωμα στη κατηφόρα και, ενδεχομένως, ως καταλύτης αναστροφής αυτού – τούτου του βαρέως κλίματος;
Κακά τα ψέματα η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και τα ενεργά πολιτικά υποκείμενα (δηλαδή, τα ελληνικά πολιτικά κόμματα και η εγχώρια πολιτική τάξη), που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν μια νέα συλλογική αφήγηση και αφύπνιση, τελούν υπό κατάρρευση. Ως εκ τούτου, η κατάσταση δυσκολεύει ακόμη περισσότερο για τον ελληνικό λαό που, αντιλαμβανόμενος ότι δεν έχει εκείνες τις ικανές πολιτικοκοινωνικές πρωτοπορίες ή εφεδρείες, μεταπίπτει ευκόλως, από τη δυσκολία στη αμέσως μεγαλύτερη δυσκολία (!), και από το αδιέξοδο στο αμέσως μεγαλύτερο αδιέξοδο!!
Αυτή την ώρα, λοιπόν, γίνεται σαφές ότι χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ μια νίκη. Μια «νίκη», όχι «νίκη για τα μάτια του κόσμου» όπως παρουσίαζαν, τουλάχιστον, κάποιες ανύπαρκτες ή, έστω, μικρές επιτυχίες διάφοροι κυβερνώντες των τελευταίων ετών, αλλά, μια νίκη στο ηθικό επίπεδο : μια νίκη προκειμένου να αναπτερωθεί η ψυχολογία του λαού που, κατακρημνισμένη όπως είναι, μας οδηγεί ρυθμικά μεν, με μαθηματική ακρίβεια δε, στην άβυσσο : το τέλειο εκφυλισμό και τη τελική έκπτωση.
Ο αγώνας που απαιτείται (μέσα σε συνθήκες «απόλυτου αφοπλισμού» όπως θα έλεγαν και οι μεγάλοι θεωρητικοί του πολέμου), είναι τιτάνιος και εφόσον δεν υπάρχει πεδίον μάχης πρέπει να εφευρεθεί ώστε να δοθεί, οπωσδήποτε, η μάχη. Η επινόηση αυτή, βεβαίως, που δεν μπορεί να είναι μόνο μια επινόηση «από τα πάνω», αλλά, και μια σύγκληση «από τα κάτω» (διαφορετικά θα πρόκειται για μάχη με ανεμόμυλους για να θυμηθούμε τον ανυπέρβλητο συμβολικό ήρωα του Θερβάντες – τον Δον Κιχώτη), έχει μονοσήμαντο χαρακτήρα : αφορά μια μάχη και μια νίκη κατά του παλιού κακού και καταστροφικού εαυτού μας.
Όθεν, αφορά όλους, εφόσον, όλοι οφείλουμε να αναμετρηθούμε με ευθύνη απέναντι στους εαυτούς μας. «Από «τα πάνω» προς «τα κάτω» και από «τα κάτω» προς τα «πάνω» κάπου οφείλουμε να συναντηθούμε, να συνεννοηθούμε και, επιτέλους, να καταγάγουμε μια νίκη. Άλλωστε, στην μακραίωνη ιστορία των Ελλήνων, αυτή τούτη η συνεννόηση ήταν πάντα το «κλειδί» που άνοιγε τη λύση των προβλημάτων και τη θύρα του μέλλοντος. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τα ακούει αυτά; Οι πολιτικοί αρχηγοί θέλουν να σηματοδοτήσουν ένα τέτοιο αγώνα – για μια νίκη ζωτική και αναγκαία όσο το μέλλον του λαού μας; Εμείς οι ίδιοι είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο;…
© / 2015 / ΣΠΥΡΟΣ Χ. ΤΑΓΚΑΣ / SPYROS CHAR. TAGKAS / GREECE – HELLAS / E.U
