Μάνα!
___________
Ακόμη δεν εξήγησα τα δάκρυα της Μάνας,
πονά η δόλια της καρδιά, σκοτείνιασε η μέρα.
Τι πίστεψε, τι ένιωσε ; θέλω και εγώ να μάθω,
καθώς με την αγάπη της σκορπίζομαι στον αγέρα.
***
Μες στα γλυκά τα μάτια της κοιτάζω με απορία,
νιώθω πως κρύβεται βαθιά ολάκαιρη ιστορία.
Είναι ο κάματος της γης ή άνθρωπου μαχαίρι,
που την ψυχή της τυραννά, τη κάνει και υποφέρει ;
***
Θέλω να διώξω μακριά τη θλίψη απ’ τη ζωή της,
να βλέπω μόνο το φιλί και το χαμόγελό της.
Να της προσφέρω μια αγκαλιά, τον κόσμο να της δώσω,
κι όσα δεν λέει με φωνή, βαθιά θε’ να τα νιώσω.
***
Γιατί η Μάνα είναι φως, ελπίδα στο σκοτάδι,
είναι το χάδι το ζεστό, της πλάσης το υφάδι.
Κι αν είμαι εγώ παιδί μικρό που ο κόσμος το τρομάζει,
η αγάπη μου είναι απέραντη, την πίκρα θα γλυκάνει!
*ΠΟΙΗΣΗ & ΠΟΙΗΣΕΙΣ :
© 1978 (Δ’ Δημοτικού) / ΣΠΥΡΟΣ Χ. ΤΑΓΚΑΣ / SPYROS CH. ΤAGKAS
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :
Η αγαπημένη μητέρα μου, Αγγελική Χαρ. Τάγκα – Άνθρωπος της Προσφοράς, της σκληρής-έντιμης Εργασίας, της Θυσίας προς τους άλλους, της Αξιοπρέπειας και της Τιμής.
