▪️Με τη «Μη Βία», σήκωσα επιτέλους ψηλά την χούφτα μου!

Για μένα που, ναι, αλήθεια είναι· προσπάθησα (μια ολόκληρη ζωή) με ανείπωτο κόπο, μόχθο και κόστος, να κάνω ένα, τουλάχιστον, κύκλο στο «όλον» της Μάθησης και της Γνώσης του «Εαυτού»· όποιος είχε την δυνατότητα (που πάντα βρίσκεται αν το θέλεις πραγματικά -έτσι διδάσκει, εξ άλλου, η παγκόσμια ιστορία, φιλοσοφία, λογοτεχνία και δεν συμμαζεύεται…), να περάσει από το ζην της πρωτογενούς μάχης για την επιβίωση και της συνεχούς συλλογής πλούτου, εξουσίας και των πολλών φαίνεσθαι κ.λπ., στο ευ ζην της αυτογνωσίας, της κατανόησης και της βαθιάς επίγνωσης που επιτρέπει μόνο η μακρά σφυρηλάτηση και το χτίσιμο της Συνείδησης· είναι ένας κατώτερος άνθρωπος (αυτολεξεί), που αγνοεί βασικές έννοιες! Το λέω και θα το λέω συνεχώς -χωρίς κανένα φόβο και κανένα πάθος!

Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, γιατί κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει, αν δεν το θέλω εγώ! Το σώμα μου -το κεφάλι, το στήθος, τα χέρια μου και τα πόδια μου-, μπορεί, ίσως, αλλά, αυτό που εσωτερικά ΕΙΜΑΙ· ούτε στον αιώνα τον άπαντα, τουλάχιστον, όπως καταγράφεται στην πιο συγκλονιστική στιγμή αυτής της θεωρίας-πίστης, στην ⁠Απολογία Σωκράτους (από τον Πλάτωνα). Εκεί, όπου, ο Σωκράτης, αντιμετωπίζει τους κατηγόρους του, οίτινες, θέλουν να τον καταδικάσουν σε θάνατο και μίλησε κατάβαθα πνευματικά : «ἐμὲ δὲ Ἄνυτος καὶ Μέλητος ἀποκτεῖναι μὲν δύνανται, βλάψαι δὲ οὔ· οὐ γὰρ οἴομαι θεμιτὸν εἶναι ἀμείνονι ἀνδρὶ ὑπὸ χείρονος βλάπτεσθαι. Που στα, καλώς ειπείν, ρωμαϊικα σημαίνει : «Ο Άνυτος και ο Μέλητος μπορούν βέβαια να με θανατώσουν, να μου κάνουν όμως κακό (να με βλάψουν), δεν μπορούν! Γιατί δεν είναι δυνατόν, ένας ανώτερος ηθικά άνθρωπος, να δεχτεί πραγματική βλάβη από έναν κατώτερο»!

Αυτός ο άνθρωπος, δεν μπορεί -και αντικειμενικά δεν γίνεται-, να νοιώσει επαρκώς το «καλόν» και «αγαθόν» ως αρετή και, ύστερα, να το μεταδώσει, κιόλας, σε όσους δεν είχαν εκ φύσεως ή και εκ των πραγμάτων, αυτή την δυνατότητα. Ως εκ τούτου, όσα και αν σπούδασε· και όσο και αν οι δικοί του προσπάθησαν να τον κάνουν άνθρωπο· είναι άδειος και φτηνός! Και όσο και αν τα μέταλλα βροντούν θυμωμένα και λιγδιασμένα πάνω του, είναι ένας κενοφανής μ@λ@κ@ς! (*Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε η λέξη «μ@λ@κ@ς» με τη σημερινή της μορφή, αλλά, υπήρχε το επίθετο μαλακός και το ουσιαστικό μαλακία. Η σημασία τους, δεν ήταν σεξουαλική, αλλά, πνευματική, πολιτική και ηθική : δήλωνε τον νωθρό, τον μαλθακό, αυτόν που λυγίζει εύκολα και δεν έχει σθένος. Η πιο διάσημη χρήση της λέξης, βρίσκεται στον Επιτάφιο του Περικλέους, όπως τον διέσωσε ο ⁠Θουκυδίδης στο βιβλίο Β’, 40 : «Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας.»)

Λόγω χαρακτήρα, δεν κάνω ακόμη λόγο για «βέβηλους», «βάρβαρους», «άχρηστους» —που έλεγαν οι αρχαίοι κλασικοί· ποιος να ‘ταν κι αυτός ο άσχετος Αλκιβιάδης ( ; ) άραγε, που είπε όλως τυχαίως το : «καὶ οὐκ ἄχρηστος ἥδ᾽ ἡ ἄνοια, ὃς ἂν τοῖς ἰδίοις τέλεσι μὴ ἑαυτὸν μόνον ἀλλὰ καὶ τὴν πόλιν ὠφελῇ», —και ποικίλα κενοφανή «παλιοτόμαρα».

Μιλάω προς το παρόν, για «άδειους» και «φτηνούς», διότι, αυτό τους συνοδεύει, μαζί με την αμάθεια και την ασυνειδησία που επέλεξαν για μόνιμη παρέα. Άρα, ουδεμίαν σχέση είχα -όσο και αν διακαώς το επιθύμησαν-, έχω ή θα έχω μαζί τους —αφήνοντάς τους με την αλάνθαστη τακτική πρώτα της εσωτερικής (βλ.: Bhagavad Gita & Upanishads), και, επέκεινα, της μετατρεπόμενης αριστουργηματικά εξωτερικής «μη βίας» (βλ.: Satyagraha), τη λήθη να τους σκεπάσει ολόκληρους μέχρι επάνω.

Πρώτα αυτούς και, μετά, ότι έσπειραν και… δεν έσπειραν σ’ αυτόν τον κόσμο και τον ψεύτη ντουνιά! Και τούτο, έτσι θέλω — γουστάρω και γω τώρα· για πρώτη φορά δημόσια σε όλη μου την ζωή : γουστάρω να είμαι εντελώς καθαρός, ήγουν, κατάβαθα ειλικρινής! Και, κυρίως, γιατί ποτέ δεν θέλησαν, δεν κατάλαβαν, δεν καταλαβαίνουν, ούτε και πρόκειται να καταλάβουν πώς : το γεγονός ότι κινούμαστε στον ίδιο χώρο, χρόνο, τόπο κ.λπ. δεν σημαίνει ότι είμαστε το ίδιο :

Δηλαδή, «βέβηλοι», «βάρβαροι», «άχρηστοι» και κενοφανή «παλιοτόμαρα» (βλ.: τους θιασώτες του κυνικού εφήμερου, της ασυνείδητης απόλαυσης — τους Κλεπτοκράτες των χωριών και των πόλεων που παριστάνουν τους Αγίους, τους Ευυπόληπτους, τους Ευδαίμονες ή, από περίσσια πανουργία, τους φτωχούς, τους απελπισμένους· δίχως να αντιλαμβάνονται πως η απληστία τους συνιστά τυφλή, νομοτελειακή Ύβρη. Όποιος απεμπολεί τον εαυτό του για λάφυρα· σύντομα ή πιο αργά, θα τα χάσει όλα. Η Νέμεσις δεν λησμονεί — ας μην πιστεύσουν ότι δεν λειτουργεί, ότι θα κρυφτούν, ότι αυτούς δεν θα τους βρει — δεν ξέρουν τίποτε, είναι αλήθεια αδαείς).

Στο σημείο αυτό· δεν θα πω τι συμβολική κίνηση έκανε και, κυρίως, τι είπε, ο πολυαγαπημένος και πολυαναλυμένος (σαν ευαγγέλιο από μένα) Μαχάτμα Γκάντι, μετά το πέρας της «Πορείας του Αλατιού», το μακρινό, πλέον, 1930, στην Αγγλοκατεχούμενη ακόμη Ινδία (και οι δικοί μας Κύπριοι-Έλληνες δεν το κατάλαβαν ποτέ, διότι, ήταν πολύ πίσω και χωρίς μεγάλο πνευματικό ηγέτη!). Αυτό, θα το μάθουν σαν έρθει η κατάλληλη ώρα -αν έρθει, βέβαια, κι αν, ήδη, αυτή ακόμη δεν έφτασε!

Εκτός και αν, τελευταία στιγμή, η φιλομάθεια κερδίσει τον όποιον συμπλεγματισμό, την απορία και την αμάθεια· όθεν, κάτι καλό και αγαθό, έστω, το ελάχιστον, θα συμβεί σε αυτούς και αλλήλους. Ουδέν έτερον σχόλιον — η κουβέντα τελείωσε, χωρίς καμίαν άλλη χάρη! Ότι έσπειραν, ετούτο και θα θερίσουν. Ήδη το θέρισαν, δηλαδή, αλλά, σαν έρμοι που είναι, πρέφα δεν πήραν! Κοινώς : ουδέν κατάλαβαν ότι έχασαν και, προπάντων, πόσο και τι έχασαν…

_