Σκηνές Mεταμόρφωσης! *
______________________________
Συ ήλθες, κάποτε, και μου Είπες :
«Πορεύσου μέσα στον Κόσμο και πες του ξεκάθαρα· πως αν
δεν πιει ως πολύ διψασμένος το αίμα Μου και δεν φάει ως
πολύ πεινασμένος το σώμα Μου· δεν θα μάθει ποτέ τι του
συμβαίνει και τι στ’ αλήθεια γίνεται εδώ.»
* * *
Παράδοξο, μου φάνηκε, ειλικρινά, τότε, που Μου μίλησες για
μια τόσο ωμή πράξη· η οποία, όμως, θα αποκάλυπτε τα
πάντα σε όλους, πλην, όμως, δεν θέλησα να πω τίποτε.
Το ξέρεις, άλλωστε, καλά : δεν αντιλέγω ποτέ όταν Πιστεύω,
Ελπίζω κι Αγαπάω.
* * *
Σε άκουσα λοιπόν. Και βγήκα στον Κόσμο γεμάτος με αυτή
την Πίστη, μ’ αυτή την Ελπίδα και μ’ αυτή την Αγάπη και του
είπα με κάθε τρόπο :
* * *
«Αν δεν πιείς το αίμα και δεν φας το σώμα Εκείνου που με
απέστειλε· μην περιμένεις ποτέ να βρεις ποιος είσαι και τι,
αλήθεια, συμβαίνει εδώ.»
* * *
Κι άρχισαν να κοιτάζουν όλοι αμήχανα – σαστισμένα και να
διερευνούν ποιος είναι αυτός που μετέδιδε με τόση πίστη,
τόση ελπίδα και τόση αγάπη· μια τόσο βέβηλη πράξη – ως την
τέλεια λύτρωση. Και ποιος, τελικά, ήταν εκείνος που διέταξε
αυτόν τον απεσταλμένο να λέει τέτοια πράγματα!
* * *
Είδα τι γίνεται και τους είπα πάλι καθαρά :
«Αυτός είναι ο Αρχηγός· κι εγώ δεν είμαι τίποτε άλλο παρά
ένας έμπιστος αγγελιοφόρος που μεταφέρει υπάκουα τα
μηνύματά Του.»
* * *
Ξανακοιτάχθηκαν όλοι μεταξύ τους και, σαν να υπολόγισαν
καλά πως δεν έχουν να χάσουν τίποτα, πίνοντας το αίμα και
τρώγοντας το κρέας Ενός που υπόσχεται τόσο μεγάλα δώρα·
μου ζήτησαν να τους δώσω, όσο περισσότερα μπορώ απ’
αυτά.
* * *
Εγώ βέβαια δεν είχα μαζί μου, στάλα από το αίμα Σου – ίχνος
κομμάτι απ’ το σώμα Σου, και όλα αυτά τους είπα, δεν είναι
παρά ένας μυστικός λόγος – μια αλληγορία, για να μάθουν τι
είναι και τι δεν είναι : Να μάθουν, επιτέλους, πώς χωρίς την
απόλυτη Θυσία του παλιού Εαυτού τους· δεν αποκαλύπτεται
τίποτε απολύτως Νέο!
* * *
Τότε, ο Κόσμος πίστεψε ότι τον εμπαίζω άσχημα, ότι έχασε
χρόνο μαζί μου, και με καταδίκασε πάραυτα, – χωρίς καμία
δίκη ή άλλη κουβέντα.
* * *
Μ’ έστειλε, λοιπόν, για πάντα εδώ : σ’ αυτό τον στεγνό
κρατήρα με τα εξόριστα πτώματα. Κι αυτή την στιγμή που Σου
μιλώ, δεν είμαι παρά ένας ακόμη διψασμένος και πεινασμένος
εξόριστος νεκρός.
_
* ΠΟΙΗΣΗ & ΠΟΙΗΣΕΙΣ :
© /2010 /ΣΠΥΡΟΣ Χ. ΤΑΓΚΑΣ / SPYROS CHAR. TAGKAS / HELLAS – GREECE – E.U
