Καθ’ οδόν!
_________________
Στίλβωσε αποβραδίς τα Όνειρα που τού έμειναν·
κι αναθάρρησε, έτσι, καινούργια, που έδειχναν όλα.
***
Διάλεξε τότε αμέσως -κείνο, που περισσότερο τ’ άρεσε και το
θαύμαζε, κιόλας, ως το πλέον ξεχωριστό : Το «καθ’ οδόν στην
Αγέννητη Άνοιξη», όπως το έλεγε κάποιες φορές· ήταν ένα καλό
Όνειρο για Ανθρώπους από την παλιά -την περασμένη πατρίδα
τους. Και θυμήθηκε πώς, απ’ όταν το έφτιαξε, δεν το φόρεσε
παρά μια και μόνη φορά. Αλίμονο, μόνο μία.
***
Ήταν τη μέρα εκείνη που Ήλιοι στους θόλους δεν φάνηκαν
καθόλου : μόλις το μεσημέρι, θαρρείς, σηκώθηκε ένα κάμα·
που, πυκνό κι ακέριο, γλίστρησε ως τη μεγάλη σάλα
των άψυχων ζωντανών.
***
Μια τέτοια μέρα, δεν μπορεί να ξεχαστεί από κανέναν.
Δίπλωσε, λοιπόν, ξανά το θαυμαστό Όνειρό του·
κι ετοιμάστηκε να κοιμηθεί δακρυσμένος.
_
* © / 2011 / ΣΠΥΡΟΣ Χ. ΤΑΓΚΑΣ / SPYROS CHAR. TAGKAS / HELLAS-GREECE-E.U
_
