Θηριωδία
_________________________
Έσυρε απ’ την φαρέτρα του το έσχατο πύρινο βέλος και, ανοίγοντας την χορδή απ’ το μπρούτζινο τόξο του, σημάδεψε -κει, κατά το παλιό παγωμένο δάσος. Η γραμμή φωτιάς, έσχισε στα δυό τον θόλο του ένατου -προς τον δέκατο- ουρανό, και βρήκε τον στόχο της -πριν όμως τον στόχο της, την ώρα που ο ήχος της νύχτας στάλαζε το σκοτάδι της.
***
Ο πάγος ράγισε επιτέλους. Φάνηκε ο θυρεός απ’ τα κράνη και τα κρανία που ακόμη δεν σάπισαν μες την κρύα, σκασμένη σαπίλα τους. Σάρκες υπέροχες, σε μαύρα και κόκκινα κάδρα.
***
Ρίγος και σφρίγος σάλπισαν στο απανθρακωμένο αίμα εκείνων των μαχητών που ξεχάστηκαν -γιατί άραγε ; δεν ήταν ποτέ αναγκαίο ή απαραίτητο να ξεχαστούν απ’ την τροχιά των αιώνων! Συγκίνηση προκλήθηκε, άμεσα, στη διαπασών των ύμνων και των εμβατηρίων. Και, τότε, ο γηραιός τοξότης χώθηκ’ ευθύς στον αέρα του δέκατου ουρανού : δίχως μνήμες, δίχως προμήθειες και δίχως καινούργια φαρέτρα βεβαίως.
©/2011 / ΣΠΥΡΟΣ Χ. ΤΑΓΚΑΣ / SPYROS CHAR. TAGKAS / ΕΛΛΑΔΑ–GRΕΕCE-E.U
