Ναός Χωρίς Παραλήπτες*
___________________________________
Αλήθεια ; Τελείωσαν, κιόλας, το Ναό που ποτέ δεν θα κτίζονταν ;
Πως πάρθηκε, άραγε, μια τέτοια απόφαση και προχώρησε τόσο η
Εργασία ; Προχθές, κιόλας, ο Μάστορας του Έργου -ένας
Άγιος επιρρεπής στην μέθη από Φως και στις, πλέον,
ανείδωτες Αγάπες-, διέγνωσε, ως συνήθως, πώς αυτός ο Ναός
δεν θα τελείωνε ποτέ του. Πως, λοιπόν, σε δυο, μόλις, μέρες· τα
σχέδια άλλαξαν, και πως η Οικοδομή είναι έτοιμη προς
Παραλαβή και προς Χρήση ;
***
Ο Αδερφοποιτός του Μάστορα -τεχνίτης δεινός στους ξεστούς
κυκλώπειους δόμους που, ανεβαίνοντας, πλέον, δεν κατεβαίνουν·
τόλμησε, επιτέλους, και πήρε το Λόγο σταθερά αμίλητος : «Δεν
χρειάζονταν άδεια», είπε, «να τελειώσω το Έργο, καθώς, αυτό το
Έργο -έργο λησμονημένο θα μείνει κι ας είναι Έτοιμο : Κανένας
δεν θα το παραλάβει για χρήση»!
***
H Κρίση αυτή, ήταν σκληρή. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει πώς
και τώρα που το Έργο τελείωσε -ο Ναός στέκει στην θέση του
-Ιδείτε τον-, κανένας δεν θα ‘ρθει! Περίμεναν, όθεν, αρκετά για
τους παραλήπτες, πλην, παραλήπτες, ουδόλως, εφάνησαν.
Τότε μόνο, ο Μάστορας είπε ατάραχος στον Αδελφοποιτό του·
πως καλά έκαμε και τελείωσε το Ναό που, όμως, δεν έπρεπε να
Τελειώσει! «Τώρα», ψιθύρισε, ατμίζοντας Φως προς το Συνεργείο·
«όλοι θα γνωρίζουν, τουλάχιστον, πως Εργάτες καλοί πάντα
Υπήρχαν -Άξιοι Παραλήπτες, δεν υπήρξαν ποτέ».
© / 2005 / ΣΠΥΡΟΣ Χ. ΤΑΓΚΑΣ / SPYROS CHAR. TAGKAS / GREECE – HELLAS / E.U
